Średnie biuro potrafi wydać na druk od kilku do kilkunastu procent budżetu operacyjnego. Najczęściej bez żadnej kontroli: drukuje się „bo trzeba”, tusze zamawia się „jak się skończą”, a faktury za materiały eksploatacyjne trafiają do ogólnego worka „koszty biura”. W efekcie trudno powiedzieć, ile naprawdę kosztuje jedna strona wydruku i ile kartridży tuszu faktycznie zużywa firma w miesiącu.
Drugie skrajne zjawisko to wieczne braki tuszu. Praca staje, bo skończył się czarny kartridż w drukarce w sekretariacie. Ktoś jedzie do sklepu „na już”, kupuje drożej, byle było. Nikt nie liczy, ile takie awaryjne zakupy i marnowany czas kosztują firmę. Dopiero po zestawieniu kilku miesięcy wychodzi, że tylko dzięki lepszemu planowaniu można byłoby zejść z kosztów o kilkanaście–kilkadziesiąt procent.
Niepilnowane wydruki = cichy pożeracz budżetu
Największy problem z drukowaniem w biurze jest taki, że każdy pojedynczy wydruk wygląda niewinnie. Jedna strona, dwie, krótki raport, „na wszelki wypadek” kopia prezentacji dla wszystkich na spotkanie. Dopiero skala robi swoje: kilkanaście osób, kilkadziesiąt stron na głowę dziennie i nagle zużycie tuszu rośnie wykładniczo.
Bez prostych reguł i minimalnego nadzoru dzieje się kilka rzeczy naraz:
drukuje się w kolorze to, co spokojnie mogłoby być w czerni i bieli,
materiały marketingowe powstają w biurze zamiast w drukarni (a to inna skala zużycia tuszu),
umowy i dokumenty kopiują się po kilka razy „dla pewności”, bez refleksji, czy wystarczy wersja elektroniczna,
drukarki stoją w trybie gotowości, czyszczą głowice i zużywają tusz, a nikt tego nie uwzględnia w planie.
Bez planu zakupów tuszu trudno wyłapać, że zużycie jest po prostu zbyt wysokie w stosunku do realnych potrzeb. Tymczasem już sama świadomość kosztu wydruku jednej strony potrafi mocno ostudzić zapędy do bezrefleksyjnego drukowania.
Braki tuszu: straty czasu i awaryjne zakupy
Inna skrajność to sytuacja, gdy firma nie ma żadnego buforu materiałów. Kartridże kupuje się wtedy, gdy system drukarki pokazuje komunikat „tusz na wyczerpaniu” albo wręcz po całkowitym zatrzymaniu wydruku. W codziennej pracy oznacza to:
przestoje – dokumenty nie wychodzą na czas, pracownicy czekają,
awaryjne przełączanie się na inne urządzenia w biurze (czas, chaos, pomyłki),
droższe zakupy „na szybko” w lokalnych sklepach zamiast tańszych dostaw hurtowych,
brak standaryzacji – kupuje się „co jest na półce”, niekoniecznie najlepszą opcję.
W większych zespołach takie drobne przestoje kumulują się w realne godziny zmarnowanej pracy. Tymczasem wystarczy proste oszacowanie: ile kartridży tuszu schodzi miesięcznie i utrzymywanie niewielkiego, ale świadomego zapasu.
Zakupy ad hoc kontra planowanie na miesiąc i kwartał
Zakupy ad hoc są pozornie wygodne – nie trzeba myśleć z wyprzedzeniem, reaguje się wtedy, gdy jest „problem”. Niestety, po stronie kosztów wygląda to gorzej:
brak kontroli nad cenami – kupuje się u tego, kto akurat ma na stanie,
brak możliwości negocjacji rabatów – ilości są za małe i zbyt rozproszone,
brak skali – każdy dział kupuje osobno, zamiast łączyć potrzeby,
brak historii zużycia – ciężko policzyć, ile tak naprawdę idzie tuszu.
Planowanie na miesiąc, kwartał czy rok pozwala zbudować konkretną liczbę: ile kartridży czarnych i kolorowych jest potrzebnych przy typowym obciążeniu. Mając takie dane, można:
negocjować stałe ceny z dostawcą,
dobrać właściwy typ urządzeń (np. przejść na wydajniejsze drukarki w newralgicznych działach),
zminimalizować awaryjne zakupy i nieplanowane przestoje.
Przewidywalne zużycie to konkretny argument w rozmowach z dostawcami. Jeśli wiesz, że biuro zużywa średnio np. 20 kartridży czarnego tuszu i 8 kompletów kolorowych miesięcznie, możesz spokojnie rozmawiać o rabatach, stałych dostawach czy konsygnacji (magazyn u dostawcy).
Źródło: Pexels | Autor: Jakub Zerdzicki
Podstawy zużycia tuszu – z czego biorą się różnice
Żeby realnie zaplanować zakupy tuszu w biurze, trzeba zrozumieć, jak producenci definiują wydajność kartridży i dlaczego w codziennej pracy wyniki są inne niż na pudełku.
Atrament kontra laser – różne materiały, różne zachowania
W biurach funkcjonują głównie dwa typy urządzeń:
drukarki atramentowe – wykorzystują płynny tusz w kartridżach, nanoszony na papier przez głowice drukujące,
drukarki laserowe – wykorzystują proszek (toner), utrwalany na papierze za pomocą bębna i wysokiej temperatury.
W kontekście planowania zakupów tuszu/toneru różnice są istotne:
Urządzenia atramentowe mają zazwyczaj niższą cenę zakupu, ale wyższy koszt strony, szczególnie w tanich modelach domowych używanych w biurach. Kartridże potrafią mieć małą pojemność, a przy nieregularnym używaniu tusz schodzi nie tylko na druk, ale też na automatyczne czyszczenie głowic.
Urządzenia laserowe są droższe w zakupie, ale często bardziej opłacalne przy większych wolumenach wydruków. Toner w proszku nie wysycha, jest mniej wrażliwy na przestoje, a wydajność (liczba stron z jednego wkładu) bywa znacznie wyższa niż w atramentówkach.
W planowaniu miesięcznego zużycia trzeba policzyć osobno:
atrament – kartridże z tuszem czarnym i kolorowym,
toner – wkłady do drukarek laserowych (czarne i kolorowe, jeśli są).
Dalej, dla uproszczenia, mowa będzie głównie o kartridżach i tuszu, ale te same zasady można zastosować do tonerów.
Deklarowana wydajność kartridża – co oznacza liczba na pudełku
Na opakowaniu tuszu producent podaje zwykle informację w stylu „do 500 stron” albo „1000 stron”. To deklarowana wydajność, obliczona według normy ISO (o tym szerzej w kolejnych sekcjach). W uproszczeniu oznacza to:
druk pojedynczych stron z określonym, bardzo umiarkowanym pokryciem (często 5%),
druk przy ustandaryzowanym typie dokumentu (testowe wzorce),
druk do momentu, gdy jakość spada poniżej akceptowalnego poziomu.
W normalnym biurze większość dokumentów ma wyższe pokrycie tuszem, czasem drukuje się materiały graficzne, zdjęcia, kolorowe tabelki. Do tego dochodzą błędne wydruki, czyszczenie głowic i inne „straty”. Nic dziwnego, że deklarowane 500 stron z jednego kartridża w praktyce może się przełożyć na 300–400 stron przy typowej pracy.
Co najbardziej wpływa na zużycie tuszu w biurze
Na realne zużycie tuszu wpływa kilka kluczowych czynników. Bez ich uwzględnienia trudno oszacować, ile kartridży naprawdę będzie potrzebnych.
Pokrycie strony
Pokrycie strony to procent powierzchni papieru, który jest faktycznie zadrukowany. Norma 5% oznacza, że tekstu lub grafiki jest tak mało, jak w dość krótkim liście – kilka linijek, żadnych grafik ani wypełnionych tabelek. W biurze typowe dokumenty mają znacznie większe pokrycie:
prosty e-mail wydrukowany w formacie A4 – 5–10%,
umowa z wieloma paragrafami i tabelami – 10–20%,
raport z wykresami i grafiką – 20–40%,
materiały marketingowe, prezentacje, zdjęcia – często 40–80% i więcej.
Im wyższe pokrycie, tym mniej stron uzyskamy z jednego kartridża w stosunku do danych katalogowych.
Tryb druku i ustawienia urządzenia
Drukarki oferują różne tryby pracy: „roboczy”, „standardowy”, „wysoka jakość”, czasem „eco”. Różnią się one ilością tuszu naniesioną na papier oraz rozdzielczością:
tryb roboczy/eco – mniejsza ilość tuszu, szybszy wydruk, często wystarczający do dokumentów wewnętrznych,
tryb standardowy – kompromis między jakością a zużyciem, dobry na co dzień,
tryb wysoka jakość – więcej tuszu, lepsze nasycenie, potrzebny do materiałów dla klienta czy grafiki.
Jeśli 90% wydruków odbywa się w trybie wysokiej jakości, realne zużycie tuszu będzie znacząco wyższe niż wynikałoby to z danych producenta, który zwykle bazuje na trybie standardowym.
Rodzaj dokumentów i sposób pracy
Inne zużycie tuszu generuje dział księgowości drukujący czarno-białe raporty, a inne dział marketingu przygotowujący kolorowe materiały. Liczy się typ dokumentów, częstotliwość druku oraz to, czy dokumenty są głównie tekstowe, czy raczej pełne wykresów i kolorowych nagłówków.
Przykład z życia: małe biuro rachunkowe pracuje prawie wyłącznie na wydrukach czarno-białych, zazwyczaj dwustronnych. Zużycie tuszu kolorowego jest znikome, dominują wkłady z czarnym tuszem. W tym samym budynku agencja marketingowa drukuje próbki ulotek, prezentacje, moodboardy – kolor schodzi tam kilkukrotnie szybciej niż czarny.
Czarny tusz a tusz kolorowy – różne role, różne zużycie
Kartridże czarne i kolorowe trzeba planować osobno, bo ich rola w firmie jest inna, podobnie jak tempo zużycia.
Tusz czarny odpowiada za większość dokumentów biurowych – teksty, umowy, maile, raporty. W większości biur to on schodzi najszybciej, często w proporcji kilka do jednego względem kolorowych.
Tusze kolorowe (CMY – cyan, magenta, yellow) są wykorzystywane przy drukowaniu kolorowych nagłówków, logotypów, wykresów, zdjęć. W wielu biurach ich zużycie jest znacznie niższe od czarnego, ale w działach marketingu, sprzedaży czy obsługi klienta (ulotki, oferty wizualne) potrafią się kończyć dużo szybciej.
Planowanie miesięcznych zakupów tuszu powinno więc obejmować co najmniej dwa strumienie:
zapotrzebowanie na kartridże czarne,
zapotrzebowanie na komplety kolorowe (lub pojedyncze kolory, jeśli drukarki mają rozdzielone wkłady CMY).
Jak policzyć miesięczne zapotrzebowanie na tusz – proces krok po kroku
Liczenie „na oko” typu „kupmy dwa komplety na drukarkę” kończy się zwykle albo zapasami, które leżą latami w szafce, albo ciągłymi brakami. Dużo pewniejsza jest prosta, powtarzalna procedura. Nie musi być skomplikowana, ale powinna bazować na realnych danych.
Krok 1: Zbierz podstawowe dane o parku drukarek
Na początek trzeba wiedzieć, na czym się drukuje. Dobrze jest zrobić krótką inwentaryzację:
lista wszystkich drukarek i urządzeń wielofunkcyjnych w firmie,
modele urządzeń,
typ używanych wkładów (numery kartridży / tonerów),
informacja, czy urządzenie drukuje w kolorze, czy tylko mono.
Dobrą praktyką jest przygotowanie prostej tabeli w arkuszu kalkulacyjnym. Dla każdej drukarki przypisuje się:
symbol/model,
typ kartridży (czarny, kolor),
deklarowaną wydajność każdego typu wkładu (wg producenta).
Deklarowaną wydajność można znaleźć na opakowaniu tuszu, w dokumentacji producenta lub na stronach sklepów internetowych. Wystarczy orientacyjna liczba stron, by zacząć liczyć.
Krok 2: Oszacuj liczbę wydruków na miesiąc
Następny krok to określenie, ile stron faktycznie wychodzi z drukarek w typowym miesiącu. Są na to trzy sposoby, w zależności od dostępnych narzędzi:
Metoda 1: Odczyt z drukarek / systemów zarządzania drukiem
Wiele nowszych drukarek i urządzeń wielofunkcyjnych ma liczniki stron. Administrator IT lub osoba odpowiedzialna za infrastrukturę biurową może zczytać:
całkowitą liczbę wydrukowanych stron z danego okresu (np. ostatni miesiąc),
czasem także podział na czerń i kolor.
Jeśli biuro korzysta z systemów monitoringu wydruków (np. oprogramowanie śledzące wydruki na serwerze), można z nich wyciągnąć bardzo precyzyjne dane: strony na użytkownika, na dział, podział na mono/kolor.
Metoda 2: Analiza zużycia papieru
Metoda 2: Analiza zużycia papieru
Gdy nie ma liczników lub dostępu do systemu wydruków, można podeprzeć się prostą analizą zakupów papieru. Trzeba zestawić:
ile ryz papieru (po 500 arkuszy) zużywa biuro w miesiącu,
jaką część tego papieru faktycznie przeznacza się na druk (a nie np. notatki ręczne, szkice).
Przykład: biuro kupuje średnio 10 ryz papieru miesięcznie. Z obserwacji wynika, że około 8 ryz trafia do drukarek i kser, reszta na potrzeby „analogowe”. To oznacza, że w drukarkach ląduje 8 × 500 = 4000 stron miesięcznie. Przy drukowaniu dwustronnym jedna kartka może zawierać 2 strony wydruku, więc trzeba uwzględnić proporcję wydruków jednostronnych i dwustronnych.
Metoda 3: Krótka „inwentaryzacja ręczna”
W małych biurach da się zbierać dane ręcznie przez 2–4 tygodnie. Każdy dział notuje orientacyjną liczbę wydrukowanych dokumentów (np. w prostym arkuszu lub na wspólnej kartce przy drukarce). Nie będzie to idealnie precyzyjne, ale da punkt odniesienia:
liczbę stron tekstowych,
liczbę dokumentów kolorowych (prezentacje, raporty),
informację, które drukarki są używane najczęściej.
Po zebraniu danych z miesiąca można przyjąć tę liczbę jako bazową lub uśrednić z 2–3 miesięcy, jeśli sezonowość jest duża (np. w biurze rachunkowym).
Krok 3: Ustal profil pokrycia stron w biurze
Bezpośrednie mierzenie pokrycia stron jest trudne, ale da się przyjąć praktyczne założenia. Pomaga krótka rozmowa z kierownikami działów oraz przegląd typowych wydruków.
Dla każdej drukarki lub działu można przyjąć orientacyjne grupy dokumentów:
Dokumenty tekstowe (maile, pisma, umowy bez tabelek) – pokrycie 5–10%.
Dokumenty graficzne (prezentacje, oferty z grafiką, ulotki próbne) – pokrycie 25–50% i więcej.
Następnie warto oszacować udział procentowy tych grup w skali miesiąca, np. dla danego działu:
70% wydruków – dokumenty tekstowe,
25% – mieszane,
5% – graficzne.
To wystarczy, żeby przyjąć prosty mnożnik korekcyjny do danych producenta o wydajności.
Krok 4: Zastosuj współczynnik korekcyjny do wydajności kartridża
Deklarowana wydajność kartridża bazuje zwykle na pokryciu 5%. Jeśli typowe pokrycie w biurze to ok. 10–15%, realna liczba stron z jednego wkładu będzie niższa. W praktyce można zastosować orientacyjne współczynniki:
pokrycie zbliżone do 5% – korzystasz z pełnej deklarowanej wydajności,
pokrycie ok. 10–15% – przyjmij 60–70% deklarowanej wydajności,
pokrycie ok. 20–30% – przyjmij 40–50% deklarowanej wydajności,
pokrycie powyżej 30% – często realne będzie 25–35% tego, co na pudełku.
Przykład: kartridż czarny ma deklarowaną wydajność 1000 stron. W dziale księgowości większość to raporty z tabelami (pokrycie ok. 15%). Zamiast 1000 stron warto przyjąć 650–700 stron realnej wydajności. Lepiej zaokrąglać w dół – to ogranicza ryzyko braku tuszu.
Krok 5: Przelicz miesięczne zużycie na liczbę kartridży
Mając dane o:
liczbie stron drukowanych miesięcznie,
realnej (skorygowanej) wydajności jednego kartridża,
podziale na czerń/kolor,
można już policzyć potrzebną liczbę wkładów. Wzór jest prosty:
liczba kartridży w miesiącu = (liczba stron / realna wydajność jednego kartridża)
Dla kartridży kolorowych trzeba osobno oszacować liczbę stron kolorowych (lub stron, gdzie kolor realnie występuje). W wielu firmach wystarczy założyć, że określony procent wszystkich stron to kolor, np. 20%. Wtedy:
strony mono = 80% całkowitej liczby stron,
strony kolor = 20% całkowitej liczby stron.
Później liczysz zużycie osobno dla czarnego i dla zestawu kolorów.
Krok 6: Dodaj bezpieczny margines
Zużycie nigdy nie jest idealnie równe miesiąc do miesiąca. Przy bardziej wymagających okresach (np. sezon sprawozdawczy, kampania marketingowa) zużycie rośnie. Dobrą praktyką jest dodanie 10–30% marginesu bezpieczeństwa do wyliczonej liczby kartridży:
10–15% – gdy masz bardzo stabilny wolumen druku i dobry monitoring,
20–30% – gdy występują mocne wahania sezonowe lub trudno przewidzieć nagłe zlecenia.
Ten margines warto łączyć z kontrolą dat ważności tuszu, szczególnie przy atramentach, które mogą mieć krótszy okres przydatności niż tonery laserowe.
Źródło: Pexels | Autor: Jakub Zerdzicki
Co mówią normy ISO o wydajności tuszu i jak je interpretować
Informacja o „do 500 stron” nie bierze się znikąd. Producenci bazują na określonych normach ISO, które narzucają sposób testowania wydajności wkładów. Znajomość podstaw tych norm ułatwia realistyczne planowanie zakupów.
Najważniejsze normy ISO dla tuszu i tonera
W praktyce biurowej pojawiają się głównie trzy normy:
ISO/IEC 19752 – dla czarno-białych tonerów do drukarek laserowych,
ISO/IEC 19798 – dla kolorowych tonerów laserowych,
ISO/IEC 24711 i 24712 – dla atramentowych kartridży kolorowych i czarno-białych.
Każda z nich opisuje:
jakie dokumenty testowe są używane,
jakie są warunki drukowania (tryb, papier, środowisko),
kiedy uznaje się, że wkład „się skończył”.
Założenia testów ISO a realne warunki biurowe
Testy ISO bazują na bardzo ustandaryzowanych, powtarzalnych warunkach. Oznacza to m.in.:
wydruk typowych stron testowych o określonym pokryciu,
brak wielodniowych przestojów między drukami,
druk na standardowym papierze biurowym,
druk do momentu, kiedy jakość spada poniżej przyjętego progu (nie aż do „suchego” kartridża).
W biurze często wygląda to inaczej: druk jest skokowy, pojawiają się dłuższe przerwy, czasem używany jest grubszy papier lub papier z recyklingu, dochodzą czyszczenia głowic, wstępne wydruki próbne itp. Z tego powodu realne zużycie odbiega od laboratoryjnych wyników ISO.
Jak czytać deklarowaną wydajność wg ISO w praktyce
Na opakowaniu lub w specyfikacji często pojawia się dopisek „Wydajność określona zgodnie z ISO/IEC xxxx, przy pokryciu 5%”. W praktyce oznacza to:
podaną liczbę stron można traktować jako górną granicę przy bardzo lekkim pokryciu,
przy typowych biurowych dokumentach pokrycie bywa 2–4 razy wyższe,
realna wydajność będzie niższa, co trzeba uwzględnić w planie.
Dobrym nawykiem jest tworzenie sobie „słownika” dla danej firmy, np.:
1000 stron wg ISO = ok. 600–700 stron w księgowości,
1000 stron wg ISO = ok. 400–500 stron w dziale sprzedaży, gdzie jest więcej kolorowych nagłówków i tabelek.
Dlaczego różni producenci mogą mieć inne wyniki mimo tej samej normy
Nawet przy tej samej normie ISO dwa kartridże o podobnej deklarowanej wydajności mogą zachowywać się inaczej. Powody:
różna konstrukcja głowic i algorytmy sterujące ilością tuszu,
różne parametry jakości wydruku przyjęte jako „wystarczające”,
inna gęstość tuszu i sposób nanoszenia kropli.
Dlatego przy planowaniu zakupów nie warto opierać się wyłącznie na liczbach katalogowych. Pomaga obserwacja realnego zużycia przez 2–3 cykle wymiany tuszu dla danego modelu.
Różne typy biur, różne zużycie – scenariusze praktyczne
Ten sam model drukarki w dwóch firmach potrafi zużywać tusz w zupełnie innym tempie. Kluczem jest charakter pracy i sposób wykorzystania wydruków.
Biuro rachunkowe / kancelaria prawna
W tego typu biurach dominują:
długie dokumenty tekstowe (umowy, pisma, raporty),
tabele i zestawienia finansowe,
druk niemal wyłącznie w czerni, często dwustronny.
Charakterystyka zużycia:
największe obciążenie na czarnych wkładach (tusz lub toner),
niewielkie zużycie kolorów – czasem pojedyncze prezentacje lub dokumenty z kolorowym logo,
stosunkowo równomierny wolumen druku, ale z pikami w określonych miesiącach (np. sprawozdawczość, koniec roku).
W praktyce opłaca się:
stosować tryb dwustronny jako domyślny,
ustawić druk w odcieniach szarości jako standard, żeby przypadkowe elementy kolorowe nie „ciągnęły” tuszów CMY,
planując zakupy, skupić się na większej liczbie czarnych kartridży i minimalnej liczbie kolorowych.
Agencja marketingowa / dział kreatywny
W kreatywnych działach druk wyglądają inaczej:
wysokie pokrycie strony kolorowymi elementami,
częste wydruki próbne ulotek, plakatów, stron WWW,
druk na różnych rodzajach papieru, także grubszym lub powlekanym.
Skutki dla zużycia:
bardzo szybkie schodzenie kolorowych kartridży, często szybciej niż czarnego,
silne wahania zużycia w zależności od liczby bieżących projektów,
potrzeba wyższej jakości druku, co oznacza wyższe zużycie tuszu na stronę.
Przy takim profilu sensowne jest:
posiadanie dodatkowej drukarki lub urządzenia dedykowanego do proofów (np. model fotograficzny),
osobne planowanie tuszów do wydruków roboczych i do wydruków prezentacyjnych,
utrzymywanie większego buforu kolorowych wkładów (szczególnie magenta i yellow, które w materiałach marketingowych często schodzą szybciej).
Dział sprzedaży i obsługi klienta
W sprzedaży i obsłudze klienta pojawia się mieszanka:
propozycje ofertowe,
prezentacje dla klientów,
umowy i dokumenty formalne.
Najczęściej:
część dokumentów jest w czerni,
część zawiera kolorowe nagłówki, logotypy, wykresy,
zdarza się druk mniejszych nakładów materiałów marketingowych.
Do planowania:
rozdziel druk ofert/umów od druku materiałów marketingowych – często korzystają z innych drukarek,
szacuj procent stron kolorowych (np. 30–40% całego druku w dziale),
przyjmij wyższy współczynnik korekcyjny względem danych ISO dla kartridży kolorowych.
Małe biuro ogólne (administracja, kilka osób)
W małym biurze z jedną lub dwiema drukarkami zużycie bywa pozornie niewielkie, ale nieregularne:
okresy prawie bez druku,
nagłe „rzuty” – np. druk kilkuset stron umów lub ankiet,
czasem jedna drukarka obsługuje zupełnie różne typy dokumentów.
W takich miejscach szczególnie groźne są przestoje atramentówek – tusz potrafi zniknąć na czyszczeniu głowic. Dlatego:
jeśli druk jest sporadyczny, a wymagane są dobre jakościowo wydruki kolorowe, rozważ małą laserówkę kolorową zamiast taniej atramentówki,
nie buduj zbyt dużych zapasów tuszu – ryzyko przeterminowania,
zapewnij minimum 1 komplet tuszu „w szufladzie” na druk awaryjny lub nagłe zlecenie.
Call center / biuro z dużą liczbą krótkich wydruków
W centrach obsługi klienta i podobnych działach druk często jest zaskakująco intensywny, ale w krótkich seriach:
pojedyncze potwierdzenia,
krótkie formularze,
informacje dla klienta drukowane „na poczekaniu”.
Taki profil oznacza:
dużo startów drukarki i rozgrzewania,
częste przełączanie między zadaniami (więcej „jałowych” cykli),
stosunkowo niskie pokrycie strony treścią, ale wysoką liczbę stron.
Przy planowaniu zapotrzebowania na tusz lub toner w call center przydaje się:
monitoring liczby krótkich zleceń (ile wydruków dziennie na stanowisko),
ustalenie jednej, mocniejszej drukarki sieciowej zamiast wielu małych, które przechodzą częściej w tryb uśpienia i się „rozgrzewają”,
stawianie na modele, które dobrze znoszą częste krótkie zadania i mają sensowną cenę wydruku strony mono.
Źródło: Pexels | Autor: Long Nguyen
Oryginał czy zamiennik – jak wybór tuszu wpływa na planowanie
Decyzja między oryginalnymi wkładami a zamiennikami zmienia nie tylko koszt strony, ale też sposób budowania zapasów i bezpieczeństwo ciągłości druku.
Różnice w deklarowanej i realnej wydajności
Oryginały zwykle mają dokładniej przebadane profile zużycia, a deklarowana wydajność jest oparta na normach ISO. Zamienniki bywają różne. Spotyka się trzy scenariusze:
wydajność zbliżona do oryginału – uczciwe zamienniki, często z pełną informacją o testach,
mniejsza wydajność – niższa cena, ale realnie mniej stron z jednego wkładu,
większa pojemność – tzw. „XL” u producentów niezależnych, gdzie fizycznie jest więcej tuszu niż w oryginale.
Przy pierwszym wdrożeniu zamienników dobrze jest przez 1–2 miesiące:
spisywać liczbę wydrukowanych stron na danym wkładzie,
porównać koszt strony z wcześniejszymi danymi z oryginałami,
zaktualizować arkusz planowania zapotrzebowania na tusz o nowe współczynniki.
Ryzyko jakości i jak je „wbudować” w plan
Niższa jakość części zamienników przekłada się na większe ryzyko:
przedwczesnego skończenia wkładu (np. błędy wydruku, pasy, plamy),
konieczności częstszego czyszczenia głowic,
awarii drukarki i przestojów w druku.
Żeby to ryzyko ograniczyć, można:
przyjąć wyższy margines bezpieczeństwa przy planowaniu (np. 25–30% zamiast 10–15%),
przetestować 1–2 marki zamienników i wybrać jedną, której parametry są znane,
utrzymywać minimum jeden komplet oryginałów jako „plan B” przy krytycznych drukach (np. dokumenty dla kluczowych klientów).
Kiedy trzymać się oryginałów
Nie wszędzie zamienniki będą opłacalne. W kilku sytuacjach lepiej pozostać przy oryginałach:
duże urządzenia w dziale o kluczowym znaczeniu – np. druk raportów zarządczych, dokumentów sądowych, ofert przetargowych,
drukarki w leasingu lub na kontrakcie serwisowym, gdzie użycie zamienników może łamać warunki umowy,
drukarki z głowicą zintegrowaną z wkładem, gdzie różnica w cenie między dobrym zamiennikiem a oryginałem nie jest duża, a wymiana wkładu rozwiązuje większość problemów z jakością.
W takich przypadkach plan zakupów można oprzeć wprost na deklaracjach ISO + własnych korektach bez dodatkowych „zapasów na ryzyko jakościowe”.
Mieszane podejście: oryginał tam, gdzie ważna jakość, zamiennik do druku roboczego
W niektórych biurach dobrze działa podział:
jedna drukarka z oryginalnymi wkładami – do dokumentów wychodzących na zewnątrz,
druga drukarka z zamiennikami – do druku roboczego, draftów, materiałów wewnętrznych.
Wtedy plan zakupów obejmuje dwa strumienie:
mniejszą, przewidywalną pulę oryginałów,
większą, ale tańszą pulę zamienników do codziennej pracy.
Wpływ wyboru tuszu na serwis i przestoje
Nawet jeśli zamiennik daje niższy koszt strony, długie przestoje i serwis potrafią zjeść oszczędność. W planowaniu uwzględnij:
czas reakcji serwisu (wewnętrznego lub zewnętrznego),
koszt „nieczynnego” stanowiska lub działu, który nie może drukować,
ewentualne koszty części (głowice, bębny, moduły obrazowania).
Jeśli drukarka jest krytyczna (np. wystawia faktury dla całej firmy), oszczędzanie na tuszu może być pozorne. W takich przypadkach bezpieczniej trzymać się oryginałów lub bardzo sprawdzonych zamienników z dobrą obsługą reklamacji.
Jak zbudować miesięczny i kwartalny plan zakupów tuszu
Kiedy masz już dane o wolumenie druku, specyfice działów i typach wkładów, można przejść do praktycznego planu. Chodzi o to, żeby tuszu nie brakowało, ale też nie zalegał w szafie.
Zbierz dane wyjściowe z drukarek
Na początek potrzebne są rzetelne liczby. Minimum to:
liczniki stron (mono/kolor) z każdej drukarki,
daty wymian kartridży,
typy wkładów (standard / XL, oryginał / zamiennik).
Praktyczne podejście:
zrób prosty arkusz – kolumny: model drukarki, numer urządzenia, wkład, data instalacji, data wyjęcia, stan licznika początkowy/końcowy,
zbieraj dane przez minimum 1 pełny cykl wymiany (lepiej przez 2–3),
dla urządzeń z oprogramowaniem do monitoringu (MPS, panel www) skonfiguruj automatyczne raporty miesięczne.
Wylicz średnie zużycie na miesiąc dla każdego wkładu
Mając dane, liczysz realne zużycie. Dla każdego typu wkładu (np. czarny tusz do modelu X):
zsumuj liczbę stron wydrukowanych na tym wkładzie (z kilku wymian),
podziel przez liczbę wkładów zużytych w danym okresie – wyjdzie średnia liczba stron na 1 wkład,
podziel tę wartość przez liczbę miesięcy, jeśli dane obejmują dłuższy okres.
W wyniku otrzymujesz dwie kluczowe liczby:
średnią liczbę stron na wkład (realną, nie katalogową),
średnią liczbę wkładów zużywanych miesięcznie.
Ustal poziom bezpieczeństwa dla magazynu tuszu
Plan zakupów musi uwzględniać bufor. Najprostszy model to trzy poziomy:
minimum operacyjne – poniżej tego stanu pojawia się ryzyko zatrzymania druku,
poziom docelowy – stan, do którego uzupełniasz zapas przy każdym zamówieniu,
maksimum magazynowe – powyżej tego poziomu rośnie ryzyko przeterminowania lub zamrożenia pieniędzy.
Przykładowe podejście dla wkładu, który schodzi średnio 4 sztuki miesięcznie:
minimum operacyjne: 2 sztuki,
poziom docelowy: 6–7 sztuk (ok. 1,5–2 miesiące zużycia),
maksimum: 8–9 sztuk (gdy spodziewasz się sezonowego piku lub dłuższych terminów dostaw).
Weź pod uwagę terminy dostaw i warunki zakupu
Różne firmy mają różne łańcuchy dostaw. Przy planowaniu zapasu tuszu trzeba uwzględnić:
standardowy czas dostawy (np. 1–3 dni robocze vs. 2 tygodnie),
minimalną wartość zamówienia u dostawcy,
rabaty przy większych partiach i ewentualne promocje,
możliwość dostawy awaryjnej (np. „tego samego dnia” w tym samym mieście).
Jeśli dostawa jest szybka i stabilna, nie ma sensu trzymać nadmiernego zapasu. Przy dłuższych terminach lub imporcie z zagranicy magazyn musi być bardziej „gruby”.
Opracuj prosty harmonogram zamówień miesięcznych
W praktyce dobrze działa stały rytm, np. jedno zamówienie w miesiącu. Schemat:
na koniec miesiąca odczytujesz stan magazynu tuszu (fizyczny przegląd + ewentualnie system magazynowy),
porównujesz stan z poziomem docelowym dla każdego typu wkładu,
zamawiasz różnicę + dodatkowy margines, jeśli spodziewasz się większego druku w nadchodzącym miesiącu.
Przykład: poziom docelowy dla czarnego tuszu do modelu A to 6 sztuk. Na stanie masz 3 sztuki. Planujesz spokojny miesiąc. Zamawiasz 3 sztuki. Jeśli wiesz, że będzie duży projekt (np. wdrożenie systemu i masowy druk instrukcji), podnosisz zamówienie do 4–5 sztuk.
Połącz miesięczny plan z kwartalnym budżetem
Średnie miesięczne zużycie łatwo przeliczyć na kwartał. Dla każdego typu wkładu:
policz średnią liczbę sztuk zużywanych na miesiąc,
pomnóż przez 3 – otrzymasz bazowe zapotrzebowanie kwartalne,
dodaj 10–20% jako bufor na sezonowe skoki.
To dobry punkt wyjścia do budżetowania:
możesz z góry założyć wydatki na tusz w kolejnym kwartale,
łatwiej negocjować rabaty przy większych, planowanych zamówieniach,
widzisz, które drukarki są najdroższe w utrzymaniu i czy opłaca się je wymienić.
Monitoruj odchylenia i koryguj plan
Nawet najlepszy plan traci sens, jeśli nikt nie patrzy na to, co dzieje się w praktyce. Warto wprowadzić prosty rytm kontroli:
raz w miesiącu – porównanie realnie zużytych wkładów z planem,
raz na kwartał – aktualizacja współczynników (średnia liczba stron na wkład, udział druku kolorowego),
po większych zmianach w firmie (nowy dział, kampania, sezonowość) – korekta poziomów bezpieczeństwa i docelowych stanów magazynu.
Jeśli widzisz, że jakiś model drukarki „pożera” tusz dużo szybciej niż zakładano, warto sprawdzić:
czy nie drukuje tam dział, dla którego miała być inna, bardziej ekonomiczna drukarka,
czy nie został zmieniony domyślny tryb (np. z draftu na wysoka jakość),
czy nie ma zwiększonej liczby wydruków kolorowych (nowe szablony, bardziej graficzne raporty).
Ustal proste zasady dla użytkowników
Plan zakupów tuszu będzie działał tylko wtedy, gdy sposób korzystania z drukarek nie będzie się zmieniał chaotycznie. Przydają się podstawowe reguły komunikowane zespołowi:
domyślny tryb „czarno-biały” i „dwustronny” tam, gdzie to możliwe,
druk kolorowy tylko wtedy, gdy ma realną wartość (prezentacje, materiały dla klienta),
brak drukowania maili i dokumentów „na wszelki wypadek”, jeśli wystarczą w wersji elektronicznej,
jasna ścieżka zgłaszania problemów z jakością (żeby unikać marnowania tuszu na kolejne nieudane wydruki).
Prosty plakat przy drukarce z 3–4 zasadami często działa lepiej niż długie regulaminy. Gdy zachowania użytkowników są w miarę stabilne, ilość zużywanego tuszu da się przewidzieć z dużo większą dokładnością.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Ile kartridży tuszu potrzebuje małe lub średnie biuro na miesiąc?
Nie ma jednej liczby dla wszystkich, ale da się szybko oszacować własne zużycie. Jeśli w biurze drukuje ok. 10–15 osób, które codziennie robią po kilkadziesiąt stron, typowe zużycie to zwykle od kilku do kilkunastu kartridży czarnego tuszu miesięcznie oraz kilka kompletów kolorowych (lub tonerów w przypadku laserówek).
Najprostsza metoda: policz, ile stron wychodzi z drukarki w miesiącu (z raportu urządzenia lub z systemu) i podziel to przez realną wydajność jednego kartridża (zwykle 60–80% tego, co obiecuje producent na pudełku). Wynik zaokrąglij w górę i dodaj 10–20% buforu na nagłe potrzeby.
Jak samodzielnie policzyć, ile tuszu zużywa moje biuro?
Przyjmij prosty schemat:
krok 1 – sprawdź w panelu drukarki lub w systemie, ile stron wydrukowała w ostatnim miesiącu (osobno czerń i kolor, jeśli się da),
krok 2 – zanotuj, ile kartridży zostało zużytych w tym samym czasie,
krok 3 – policz: liczba stron / liczba zużytych kartridży = realna wydajność jednego wkładu,
krok 4 – na tej podstawie zaplanuj kolejne miesiące, dodając stały bufor zapasu.
Po 2–3 miesiącach zbierzesz już sensowną historię. Zobaczysz, czy zużycie jest stabilne, czy „skacze” (np. przez sezonowość, przetargi, kampanie marketingowe).
Dlaczego z jednego kartridża wychodzi mniej stron niż podaje producent?
Dane z pudełka oparte są o normę ISO i zakładają niskie pokrycie strony (ok. 5%). W praktyce biurowe dokumenty są „gęstsze”: mają więcej tekstu, tabele, wykresy, logo w nagłówku. Do tego dochodzą testowe wydruki, błędy, wydruki „na wszelki wypadek” oraz automatyczne czyszczenie głowic w atramentówkach.
Efekt jest taki, że z deklarowanych np. 500 stron realnie wychodzi często 300–400. Przy planowaniu zakupów lepiej od razu przyjąć, że wykorzystasz około 60–80% katalogowej wydajności kartridża, zamiast liczyć idealnie „z pudełka”.
Czy opłaca się trzymać duży zapas tuszu w biurze?
Zapas jest potrzebny, ale powinien być rozsądny. Dobrą praktyką jest trzymanie buforu na 1–2 typowe miesiące pracy: jeśli zużywasz np. 8 czarnych kartridży na miesiąc, bezpieczny zapas to 8–16 sztuk na półce, a nie cały karton na pół roku.
Zbyt duży magazyn to zamrożony kapitał, ryzyko przeterminowania (ważne przy tuszach atramentowych) i problemy przy ewentualnej wymianie drukarek na inne modele. Duży rabat u dostawcy często da się wynegocjować nawet przy mniejszych, ale regularnych dostawach.
Jak uniknąć sytuacji, że w biurze nagle zabraknie tuszu?
Sprawdza się prosty, „biurowy” system minimum–maksimum:
ustal minimum – np. 2 czarne kartridże i 1 komplet kolorów na każdą używaną drukarkę,
gdy zapas spadnie do minimum – automatycznie składasz zamówienie do poziomu „maksimum” (np. do stanu na 1–2 miesiące),
wyznacz jedną osobę odpowiedzialną za kontrolę stanu i zamawianie.
Dodatkowo ustaw na drukarkach powiadomienia o niskim poziomie tuszu na e-mail do osoby odpowiedzialnej. Dzięki temu komunikaty nie „giną” na wyświetlaczu urządzenia.
Czy lepiej planować zakupy tuszu co miesiąc, czy od razu na kwartał?
Dla większości biur sensowny model to plan kwartalny z miesięczną weryfikacją. Na podstawie danych z ostatnich miesięcy szacujesz zapotrzebowanie na 3 miesiące do przodu (i na tym poziomie negocjujesz ceny), a co miesiąc robisz korektę w górę lub w dół, jeśli zużycie się zmienia.
Przy stałym, przewidywalnym wolumenie druku opłacają się umowy ramowe z dostawcą: określona ilość na kwartał lub rok, ale z dostawą w mniejszych partiach. Unikasz wtedy „zakupów na szybko” i masz lepszą pozycję negocjacyjną.
Czy wybór między drukarką atramentową a laserową ma duży wpływ na planowanie tuszu?
Tak, szczególnie przy większym wolumenie wydruków. Atramentówki są tańsze w zakupie, ale często droższe w koszcie strony, zużywają tusz także na czyszczenie głowic i gorzej znoszą przestoje. Laserówki (toner) lepiej sprawdzają się tam, gdzie drukuje się dużo: mają wyższą wydajność wkładów, toner nie wysycha, a koszt strony jest stabilniejszy.
Przy planowaniu zapotrzebowania warto osobno liczyć zużycie tuszu (atrament) i tonera (laser). W wielu firmach opłaca się przenieść „ciężkie” działy (księgowość, dział prawny, sekretariat) na laser, a atramentówki zostawić do sporadycznego kolorowego druku lub zadań specjalnych.
Opracowano na podstawie
ISO/IEC 24711:2006 – Method for the determination of ink cartridge yield for colour inkjet printers. International Organization for Standardization (2006) – Norma ISO dot. sposobu deklarowania wydajności kartridży atramentowych
ISO/IEC 19752:2004 – Method for the determination of toner cartridge yield for monochromatic electrophotographic printers. International Organization for Standardization (2004) – Norma ISO dla wydajności monochromatycznych tonerów laserowych
Total Cost of Ownership of Printing in the Office. IDC – Analizy TCO druku biurowego, udział kosztów materiałów eksploatacyjnych
Print Management Best Practices for Cost Control. Gartner – Rekomendacje dot. zarządzania drukiem i ograniczania kosztów w firmach
HP Office Printing Cost and Efficiency Guide. HP Inc. – Materiały producenta o kosztach strony, wydajności kartridży i planowaniu zapasów
Canon Business Printing Solutions – Managing Print Costs. Canon Inc. – Poradnik biznesowy o optymalizacji floty drukarek i zużycia materiałów
